Śledzenie tajfunów: Korea Północna

Aktywność tajfunów w regionie Korea Północna jest największa od lipca do października, gdy większość tajfunów na północno-zachodnim Pacyfiku powstaje i dociera nad ląd. Japońska Agencja Meteorologiczna nadaje nazwę każdemu tajfunowi w tym basenie.

Tajfun zaczyna się jako skupisko burz nad ciepłymi wodami oceanu. Ciepłe, wilgotne powietrze unosi się znad powierzchni morza. Ciśnienie przy powierzchni spada i napływa więcej powietrza. Ruch obrotowy Ziemi wprawia to powietrze w wirowanie, na półkuli północnej przeciwnie do ruchu wskazówek zegara. Słaby wiatr w wysokich warstwach atmosfery pozwala układowi się zorganizować. Układ z zamkniętą cyrkulacją to depresja tropikalna. Gdy wiatr się wzmocni, układ staje się burzą tropikalną, a Japońska Agencja Meteorologiczna nadaje mu nazwę. Tajfunem staje się, gdy wiatr osiągnie siłę tajfunu.

Temperatura wód wokół Korei Północnej jest najwyższa późnym latem. To czas największej aktywności burz. Tajfuny docierające na Półwysep Koreański często zaczynają się nad ciepłymi wodami na wschód od Filipin. Tajfuny zwykle docierają do Korei Północnej od południa, po przejściu nad Koreą Południową lub Morzem Żółtym.